ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಕಾಯಕಲ್ಪದ ನಿರೀಕ್ಷೆ

-ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಕೊಡಸೆ

ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಬಂದವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ‍್ಯಸೂಚಿಯಂತೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಗೌರವ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ದತ್ತಿಗಳ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಾದ ಕಾರಣ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಮೂಲ ಆಶಯ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದು ದಶಕಗಳೇ ಆಗಿವೆ.

1915ರ ಮೇ 5ರಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಆರಂಭದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದರತ್ತ ಕೇಂದ್ರೀಕರಣವಾಗಿದ್ದುದು ನಿಜವಾದ ಸಂಗತಿ. ಆಧುನಿಕ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ವಿದ್ವತ್ತಿನಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದ ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದರು.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಆಗಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿವೇಕವನ್ನೂ ತೋರುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಿ.ನಾರಾಯಣ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಬಂದ ನಂತರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದರು. ಪರಿಷತ್ತು ನಾಡಿನ ಜನರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ವೇದಿಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸರ್ಕಾರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಉದಾರವಾಗಿ ಅನುದಾನ ನೀಡುವಂತೆ ಮನವೊಲಿಸಿದ್ದರು.

ಜಿ.ನಾರಾಯಣ ಅವರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಾವಿರ, ಎರಡು ಸಾವಿರದಷ್ಟಿತ್ತು. ಸದಸ್ಯ ಬಲವನ್ನು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮೂಲಕವೇ ಪರಿಷತ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅವಿರೋಧವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಹಂ.ಪ.ನಾಗರಾಜಯ್ಯ ಅವರು ಪರಿಷತ್ತು ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ಸೇರಿದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಪ್ರಕಟಣೆಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದರು. ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಘಟಕಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಜನತೆಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು.

ಹಂಪನಾ ಅವರು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳು ಅದುವರೆಗೆ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಜಹಗೀರಿನಂತೆ ಪರಿಭಾವಿಸಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅಪಥ್ಯವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸದಸ್ಯತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ ಕಾರಣ ಸರ್ಕಾರ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಸಲಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಿತು. ಹಂಪನಾ ಅವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ತನಿಖೆಗೆ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಪಿ.ಕೆ.ಶ್ಯಾಮಸುಂದರ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಆಯೋಗವನ್ನು ನೇಮಿಸಿತು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಆದವು.

ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಎಚ್.ಡಿ.ದೇವೇಗೌಡರು ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ (1996) ಪರಿಷತ್ತಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ವೇತನವನ್ನು ಅನುದಾನ ಸಂಹಿತೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರು. ಅದರಿಂದ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಸೇವಾ ಭದ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜಾರಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆಗಿದ್ದ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವಯೋನಿವೃತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದಂತೆ ಹೊಸ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಂತೆ ಅಂದಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ ಅವರು ಯಾರಿಗೂ ಸರ್ಕಾರದ ಅನುದಾನ ಸಂಹಿತೆಯ ಅನ್ವಯ ನಿಗದಿತ ಶ್ರೇಣಿಯ ವೇತನವಿಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗದ ಭದ್ರತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನೇಮಕಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ, ಮೀಸಲಾತಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸದೆ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ ಅಂದಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಹೊಣೆಗೇಡಿತನ ಕನ್ನಡಿಗರ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಅತಂತ್ರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದೆ.

ಈಚಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದಾಗ ಇದ್ದ ಯಾವ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪದೇಪದೆ ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದರೂ ಅದು ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಘಟಕಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಸಮಿತಿಗಳಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜೊತೆಗೆ ಇತರ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮರ್ಜಿಗೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಉದಾರವಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹಣವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯಾಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಬಂದವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯಂತೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಗೌರವ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ದತ್ತಿಗಳ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸ್ವಂತ ಲಾಭದ ಕಡೆಯೇ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಇರಿಸಿದ ಕಾರಣ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಮೂಲ ಆಶಯ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದು ದಶಕಗಳೇ ಆಗಿವೆ.

ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತು ಉಪಯುಕ್ತ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸರ್ಕಾರ ಪುಸ್ತಕೋದ್ಯಮದ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸಿದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ನಾಟಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ಬಯಲಾಟ, ಜಾನಪದ ಮೊದಲಾದ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಅಕಾಡೆಮಿಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ತಂದಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆದ್ಯತೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೇ ಆಗಿದ್ದವು.

ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕøತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಸರ್ಕಾರದ ಅನುದಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ತನ್ನ ಮೂಲ ಆಶಯದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬದಲಾದ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ, ಕನ್ನಡದ ಕಲಿಕೆಗೆ, ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವಿಗೆ ಕುತ್ತು ಬರುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ತಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ.

ಈಚಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕೆಲಸಗಳೆಂದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಸುವುದು, ಜಿಲ್ಲಾ ಘಟಕಗಳು ಮತ್ತು ತಾಲ್ಲೂಕು ಘಟಕಗಳು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಬರುವ ಅನುದಾನವನ್ನು ವಿತರಿಸುವುದು, ಹಿಂದಿನ ಗಣ್ಯರು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ನೂರಾರು ದತ್ತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸುವುದು.

ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ತೀವ್ರ ಪೈಪೋಟಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಂತ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯಸಾಧಕ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹುಲುಸಾದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಂತೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದೆ. ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಈವೆಂಟ್ ಮೇನೇಜರ್‍ಗಳಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಈಗಂತೂ ಪರಿಷತ್ತು ಯಾವುದೇ ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಸರಸ್ವತಿ ಭಂಡಾರವೆಂಬ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಸಂಶೋಧಕರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸದ ಕಾರಣ ದೂಳು ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಆಕರ ಗ್ರಂಥಗಳಿಲ್ಲ. ಮುದ್ರಣಾಲಯಕ್ಕೆ ಆಚಾರ್ಯ ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಗಳಿಕೆಯನ್ನೇ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದರು. ಅದು ಈಗ ಪರಿಷತ್ತಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮರ್ಜಿಯಂತೆ ನೇಮಕಗೊಂಡ ಗ್ರಂಥ ಪ್ರಕಟಣ ಸಮಿತಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಕೃತಿಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆ, ಹಿಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿಘಂಟುಗಳ ಮರುಮುದ್ರಣ, ಕೆಲವು ದತ್ತಿ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು (ಅವುಗಳಿಗೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಗೌರವ ಧನದ ಹಂಚಿಕೆಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ) ನಡೆಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ವಿದ್ವಾಂಸರಿದ್ದರು. ನುಡಿಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರಿದ್ದರು. ಪರಿಷತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಲುಪಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ನಾಡಸೇವೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತ್ರಿಕರಣ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅಹರ್ನಿಶಿ ದುಡಿಯುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದವರೂ, ಮೌಲ್ಯಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಜ್ಜನರೂ ಇದ್ದರು.

ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮದೇ ಮತಬ್ಯಾಂಕ್ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ವಿದ್ಯಮಾನ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ನಂತರ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಚುನಾವಣೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಚುನಾವಣೆಯ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಬದಲಾವಣೆಯಾಯಿತು. ಸದಸ್ಯತ್ವವೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವುದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಜಾತಿ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯಂಥ ಅಂಶಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದು ನಾಡು ನುಡಿಯ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ತೇರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ವಿದ್ವತ್ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು. ಸಾಹಿತಿ, ವಿದ್ವಾಂಸರೇ ಏಕೆ? ಕನ್ನಡದ ಪರಿಚಾರಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಕ್ರಮೇಣ ತೆರೆದು ಹೋಟಲು ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವಂತಾಯಿತು.

ನಿವೃತ್ತರ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಮೋಹ

ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕವೇ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಮುಕ್ತವಾದಾಗ ಈ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಮೇಲೆ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ನಿವೃತ್ತರಾದವರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿದರು. ನಾಡು ನುಡಿ ಸೇವೆಯ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ವರಸೆಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಆದರು. ಅವರ ಆದ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಂಗರಚನೆಯ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯಿತು.

ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿಯ ಅಧಿಕಾರದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವಂತೆ ನಿಯಮ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಕ್ತ ಆಡಳಿತಮಂಡಲಿಗೆ ಪೂರ್ವಾನ್ವಯವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರುವ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದು ಸರ್ಕಾರದ ಸಕ್ಷಮ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ ಸಜ್ಜಾಯಿತು. ಮೂರು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಿರುವುದರಿಂದ ಅದರ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಾಗಲಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಘಟಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಂದ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಸಹಾಯಕರಿಂದ ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ನೆರವನ್ನು ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸುವ ಕಸರತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿತು.

2011ರಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷಾ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತು ವಿಫಲವಾಯಿತು. ನಾನಾ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕøತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಕಾಡೆಮಿ, ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳಿಗೆ ನಾಮಕರಣ ಹೊಂದುವವರಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷಾ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ ಏನೇನು ಕ್ರಿಯಾಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬುದರ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತು ಯಾವುದೇ ನಿಲುವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಅದರ ಮಹತ್ವ ಕುಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನ.

ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಪರಿಷತ್ತು ಹಳೆಗನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದು ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ರಮ. ಆದರೆ, ಮಹಿಳಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ, ದಲಿತ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂಬ ಬಜಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದ ಪ್ರತಿಗಾಮಿ ಕ್ರಮ. ನಾಡು ನುಡಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಜಯದೇವಿ ತಾಯಿ ಲಿಗಾಡೆ, ಗೀತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಅಂಥವರು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವಾಗ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಸಿದ್ದು ಮಹಿಳಾ ಸಾಧಕಿಯರನ್ನು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಿಂದ ಹೊರಗಿಡುವ ಹುನ್ನಾರವಾಯಿತು.

ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವಂತೂ ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಧಕರನ್ನು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಗೌರವದಿಂದ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಗಿಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಅಸ್ಪøಶ್ಯತೆಯ ಆಚರಣೆ. ಕೋಲಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಎಲ್.ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಅವರು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದ ನುಡಿ ಸಾಧಕರು. ಅವರನ್ನು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಇಡಲೆಂದೇ ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದ ನೀಡಿದ ನಡವಳಿಕೆ. ಇಂಥ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಾಡಿನ ಜನತೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ?

ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಕೆ ಕಡ್ಡಾಯವಲ್ಲ; ಯಾವ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪೋಷಕರ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಿಡಬೇಕು, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ನೂತನ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಲ್ಲ- ಎಂಬಂಥ ಕನ್ನಡದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾದ ಕ್ರಮಗಳು, ಸರ್ಕಾರದ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತಾಗಿ ಯಾವ ನಿಲುವನ್ನೂ ತಾಳದೆ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಾಯಕಲ್ಪದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಧೀಮಂತ ನಾಯಕತ್ವದ ಅಗತ್ಯ

2016ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಈಗಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ ಜನಾದೇಶದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಮ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬರುವ ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದು ಹೊಸ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ವಿಸ್ತರಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಈಗಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ ತಂತ್ರ ನಡೆಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ವೇಳೆಗಾದರೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಹೊಸ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಓಲೈಸುವುದೇ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂಥ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲಾರರೆಂಬುದು ಈಗಾಗಲೇ ಜನತೆಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೆಂದರೆ ಜನತೆಯ ಸೇವಕರು ಎಂಬುದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನತೆಯ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸುವ ನಿರಂಕುಶ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯವರು ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆ ಆಗಿರುವಾಗ ಅಂಥವರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಂತೆ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರೂ ಅದು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರವಾದದ್ದಲ್ಲ.

ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಬಲ್ಲಂಥ ಉನ್ನತ ವರ್ಚಸ್ಸಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಧಕರು, ನಾಡು ನುಡಿಯ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಪಾರಮ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದಿಟ್ಟ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯ ಧೀಮಂತರು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಗೆ ಬರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಪುಡಾರಿಗಳಂತೆ ಟವಲ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಮುಖಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ತೋರುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಚುನಾವಣಾ ವೈಖರಿ

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿದವರ ಉದ್ದೇಶ ಕನ್ನಡ ನಾಡುನುಡಿ ಸಂಸ್ಕøತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆಯೊದಗಿದಾಗ ಜನ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಘಟನೆಗೊಂಡು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವಂತಾಗಲಿ ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಘಟಿತರಾಗಲು, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಲು, ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಜಸತ್ತೆಯೇ ಈ ಏರ್ಪಾಟನ್ನು ಮಾಡಿತು ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಕೌತುಕದ ವಿಷಯ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಯಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದು ಈಗÀ ಪ್ರತೀ ಜಿಲ್ಲೆ ಹಾಗೂ ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ಘಟಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು 3 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆರೂವರೆ ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಈ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಮತದಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದೇನಲ್ಲ. ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಷ್ಟು ಆಡಳಿತ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ನಾಡು ನುಡಿ ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಸ್ಥಾನ ಇಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಸೇವಾಭಾವದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಗಾದಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಗಾದಿಯೆಂತಲೂ, ಜಿಲ್ಲಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳನ್ನು ಅದÀರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸದಸ್ಯರೆಂತಲೂ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಕರೆದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಹನೀಯರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಯಂ ಸಂಪನ್ಮೂಲದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಬಹಳ ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ, ಜಿಲ್ಲಾ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ತಲಾ 5 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳು, ತಾಲ್ಲೂಕು ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ  ತಲಾ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡದ ವಾತಾವರಣ ಇಡೀ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಸÀದಾಶಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ದೊರೆತ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಯಾವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದಂತಾಗಿವೆ.

105 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಲಿಂಗಾಯತರು, ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಒಕ್ಕಲಿಗರು, ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ಇನ್ನಿತರ ವರ್ಗದವರು. ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಂತೆಯೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 50 ವರ್ಷ ಬ್ರಾಹ್ಮÀಣರು, 40 ವರ್ಷ ಲಿಂಗಾಯತರು, 11 ವರ್ಷ ಒಕ್ಕಲಿಗರು, ಐದಾರು ವರ್ಷ ಇನ್ನಿತರೆ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾತಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಏರಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಇಂದು ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯು ತಲೆಎತ್ತಿ ನಿಂತಿದೆ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣಗೊಂಡ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಿನ್ನತೆ ತಲೆದೋರುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬಿತ್ತಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಲು ಹೆಣಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಾದಿಗೆ ನಿವೃತ್ತ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ದಾಂಗುಡಿಯಿರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ಇಂದು ಶ್ರೇಣಿಕೃತ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೊ ಎಂಬ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗುವುದಕ್ಕೂ ನಿವೃತ್ತ ಐಎಎಸ್, ಕೆಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ನಿವೃತ್ತರಾದ ಕೆಲವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಫೋನು, ಪ್ಯೂನು, ಕಾರು ಡ್ರೈವರ್, ಬ್ಯಾಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿರುವ ಸುಪುಷ್ಟ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನೇಮಕಗೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡದೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಜಾತಿ ಮತ ಕುಲ ಧರ್ಮ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಅತೀತವಾಗಿ ಇರಬೇಕಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅದೇ ಜಾತಿ ಮತ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದು ಯಾವುದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಬಹು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ.

-ಪ್ರೊ.ಬಿ.ಜಯಪ್ರಕಾಶ ಗೌಡ, ಮಂಡ್ಯ.

ದಿಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿ?

ನಾಡಿನ ನೆಲ, ಜಲ ಮತ್ತು ಜನಸಂಸ್ಕøತಿಯ ರಕ್ಷಣೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಪ್ರಮುಖ ಗುರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಕಸಾಪ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಚುನಾವಣೆಯಿಂದ ಈ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸಬಹುದೇ ಎಂದು ಕಸಾಪ ಮತದಾರರು ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ಕಾಸರಗೋಡು, ಸೊಲ್ಲಾಪುರ ಮತ್ತು ಬೆಳಗಾವಿ ನೆಲದ ಗಡಿ ವಿವಾದ; ಕಾವೇರಿ, ಮಹದಾಯಿ, ಕೃμÁ್ಣ ನದಿಗಳ ಜಲ ವಿವಾದಗಳ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನ ಇಂದು ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ದಿಲ್ಲಿಯನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯೇ?

1957ರಲ್ಲಿ ಆನಕೃ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 50-54 ಮತಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತರು. ಬಿ.ಶಿವಮೂರ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಅನಕೃ ಸೋತರೇ ಎಂದು ನಮಗಾಗ ಆಘಾತ ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಧಾರವಾಡ ಜಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಡಾ.ವೃಷಭೇಂದ್ರಸ್ವಾಮಿ 1982ರಲ್ಲಿ ಶಿವಾನಂದ ಗಾಳಿಯವರಿಗೆ 32-33 ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸೋತರು. ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಜನಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದಿಂದ ಬೆಳೆಸುವ ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು. ಗುಂಪು, ಒಳಗುಂಪು, ಮಿತ್ರದ್ರೋಹ, ಜಾತಿ ಅಪಪ್ರಚಾರಗಳು ಇಂಥವರ ಸೋಲಿಗೆ ಅಂದು ಮತದಾರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾರಣವಾದವು.

ಬೆಂಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಮೈಸೂರು ನಗರಗಳಿಗೆ ಸದಸ್ಯ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಜಿ.ನಾರಾಯಣರು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅನುಕೂಲವಂತ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು. 1960ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಸದಸ್ಯನಾಗಿದ್ದ ನಾನು 1973ರಲ್ಲಿ ಸವಣೂರು ತಾಲೂಕಿನ ಶಿಕ್ಷಣಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ, ಸಂವಾದದಿಂದ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲರ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಪರಿಷತ್ತಿನ ತಾಲೂಕು ಘಟಕವನ್ನು ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನೆನಪಿದೆ. ಮುಂದೆ 1975ರಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಡಾ.ವರದರಾಜ ಹುಯಿಲಗೋಳರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ, ಧಾರವಾಡದ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಸರಕಾರಿ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾರ್ಯಕಲಾಪಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಸವರಾಜ ಕಟ್ಟೀಮನಿ ಹಾಗೂ ಗುರುಲಿಂಗ ಕಾಪಸೆ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಸರ್ವಸಮ್ಮತ ಅಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳೆಂದೇ ಧಾರವಾಡಲ್ಲಿ ಚುನಾಯಿತರಾದರು.

ಪರಿಷತ್ತಿನ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ಸರ್ವಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಂತಹ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕ್ಥಾನವನ್ನು ಆರಿಸುವಾಗ ಬಳಕೆಗೆ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ನಾವಿಂದು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಸಂವಿಧಾನದ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ರೀತಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಈಗಿರುವ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳ ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಈಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. 5.6 ಲಕ್ಷ ಮತದಾರರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪರಿಷತ್ತು

ಈಗ ಪರಿಷತ್ತಿನ ರಾಜ್ಯಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬೇಕಿದೆ. ತಾಲೂಕು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೇರ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಪ್ರತಿ ತಾಲೂಕಿನಿಂದ ಹತ್ತು ಜನ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಅವರಿಂದ ಪರಿಷತ್ತಿನ ರಾಜ್ಯ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಆರಿಸುವಂತೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಇದುವರೆಗೂ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಓರ್ವ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ರೂಪುಗೊಳಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಮಹಿಳಾ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ತೋಚುತ್ತದೆ.

-ಶಿವಶಂಕರ ಹಿರೇಮಠ, ಧಾರವಾಡ.

ನಿವೃತ್ತರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರ!

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ಈಗ ನಿವೃತ್ತರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಜಿಲ್ಲಾ ಹಾಗೂ ತಾಲೂಕು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಹಣ ಬರತೊಡಗಿತೋ ಅಂದೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪಕ್ಕಾ ಲಾಭಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಕಣ್ಣುಹಾಕುವಂತಾಯಿತು. ನಾನು ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಜಿಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವೆ. ಆಗ ಜಿಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಕ.ಸಾ.ಪ.ದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಎಂಟರಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ದೇಣಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವೂ ಲಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸದೇ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡಿ ಜಮಾ ಖರ್ಚನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಪರಿಶೋಧಕರಿಂದ ತಪಾಸಿಸಿ ಕೇಂದ್ರ ಕ.ಸಾ.ಪ.ಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಖೊಟ್ಟಿ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ದತ್ತಿನಿಧಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕೂಡ ನಡೆಯದೆ ಕೇವಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪತ್ರ ಅಚ್ಚುಹಾಕಿಸಿ ಅದನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರ ಕ.ಸಾ.ಪ.ಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಹಣ ಪಡೆಯುವ ಚಮತ್ಕಾರವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವತಃ ದತ್ತಿ ದಾನಿಗಳೇ ಈ ಕುರಿತು ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗದ ಭ್ರಷ್ಟ ಮೌನ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ.

`ಕನ್ನಡ ನುಡಿ’ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಸರ್ವ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬುದು ಕ.ಸಾ.ಪ. ಕಟ್ಟಿದ ಹಿರಿಯರ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ `ಕನ್ನಡ ನುಡಿ’ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದೆ! ಜಿಲ್ಲಾ ಹಾಗೂ ತಾಲೂಕು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಗಳು ಯಾವ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ಯಾವ ಸದಸ್ಯರು ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೇಯುವವರಿಗೆ ಕ.ಸಾ.ಪ. ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಂತಾಗಿದೆ.

ಕ.ಸಾ.ಪ. ಚುನಾವಣೆಗಳು ಕೂಡ ಈಗ ಹಣವುಳ್ಳವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ! ಹೀಗಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು `ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡು; ನಂತರ ಆ ಹಣವನ್ನು ಬಾಚಿಕೋ’ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಂತೆಯೇ ಈಗ ಕ.ಸಾ.ಪ. ಚುನಾವಣೆಯು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕವಿ-ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕ.ಸಾ.ಪ. ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡದಂತಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಜಿಲ್ಲಾ ಹಾಗೂ ತಾಲೂಕು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವವರು ಕೂಡಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನದ ದಿನದಂದೇ ಆಗಮಿಸಿ ಶಾಲು-ಹೂವಿನಹಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೋ ಪರಮಧನ್ಯತೆಯ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ನಟಿಸಿ ಹಾರಿಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಈ ಜಿಲ್ಲೆ ಹಾಗೂ ತಾಲೂಕುಗಳ ಕಡೆ ಅವರು ಮುಖ ತೋರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನೌಕರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬೀಗರಂತೆ ಆಗಮಿಸಿ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕ.ಸಾ.ಪ. ದುರಂತ.

-ಹುರುಕಡ್ಲಿ ಶಿವಕುಮಾರ, ಬಾಚಿಗೊಂಡನಹಳ್ಳಿ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.